Diensten op camping
Sunêlia L'Orangerie de Lanniron

De huidige gevel van het kasteel dateert uit 1823 en is het resultaat van de verbouwingen door Emmanuel Harrington, die het gebouw een Palladiaanse stijl gaf.

Deze gevel vervangt het 15e-eeuwse woongedeelte, waaraan in de jaren 1760 een westelijke vleugel was toegevoegd.

Volledig gerestaureerd, is de structuur van de terrastuinen van zeldzaam belang voor de periode waarin het werd gebouwd in de 17e eeuw.

De moestuinen worden sinds 2018 gerestaureerd. Er is besloten om de perken geleidelijk te herstellen.

De eerste twee percelen zijn in 2018 op het derde terras weer als moestuin in gebruik genomen, gevolgd door nog twee in 2019.

In 2020 is het aantal perken op het derde terras uitgebreid tot zes.

Het irrigatiesysteem voor dit terras is aangelegd en langs de muur tussen het tweede en derde terras zijn de eerste fruitbomen in leivorm aangeplant.

In 2023 worden de laatste twee perken op het derde terras en de centrale esplanade in ere hersteld.

Dit bassin is in de loop der tijd geleidelijk aan vervallen en de randen zijn ingestort. Vóór de restauratie waren er nog slechts zeer kleine resten van de muur zichtbaar.

In het midden van dit bassin stond een sokkel met een standbeeld van Neptunus, de god van de zee, gezeten op een dolfijn, en uit dit standbeeld spoot een waterstraal.

Ook hier speelde de symboliek een rol bij de keuze voor dit standbeeld: men koos voor Neptunus, de god van de zee, voor dit bassin omdat het werd gevoed door de Odet, die bij vloed zelf onder invloed stond van de zee. Bij vloed stroomde de zee de Odet binnen, waarna dit zoute water via een kanaal het bassin binnendrong, waar het door een afvoerplug werd tegengehouden tot de volgende vloed. Tegenwoordig vult het bassin zich weer bij vloed wanneer de klep wordt geopend.

In het verlengde van een eerste gebouw dat loodrecht daarop stond en waarvan de muren nog sporen vertonen, werd de oranjerie in de tweede helft van de 18e eeuw gebouwd door Monseigneur de Farcy de Cuillé. Het voorliggende bassin, dat ook wel „dubbele spiegel“ wordt genoemd, is het enige dat na de Franse Revolutie bewaard is gebleven.

Het Arboretum werd in de ^19e eeuw geleidelijk aangelegd, eerst door Hermine de Kerret en daarna door haar dochter Geneviève de La Sablière.

Het belang van Bretagne voor de ontwikkeling van arboretums moet worden benadrukt, aangezien het oceanische klimaat van de regio ervoor zorgt dat talrijke exotische soorten zich goed kunnen aanpassen.

Het Dauphin-waterbassin, het centrale element van de tuinen, werd tijdens de Franse Revolutie vernietigd en in 2005 in ere hersteld.

Vroeger troonde er in het midden een Dauphin, waaruit een waterstraal van ongeveer 5 meter hoog opsteeg.

Het in de 17e eeuw aangelegde kanaal had zowel een decoratieve als een functionele functie.

Decoratief, dankzij het grote groene gewelf van 270 meter lang, 12 meter breed aan de ene kant en 4 meter aan de andere kant. Deze architectuur zorgt voor een versneld perspectief waardoor het kanaal nog langer lijkt. Functioneel, omdat het via een beekje van water werd voorzien en zo door de zwaartekracht de bassins op de terrassen van water voorzag.

De Neptunus houten wandeling brengt je 1,3 km rijden langs de beek naar de fontein, gaat dan verder naar het oude wachthuis en keert terug bij de dijk waar je de Odet volgt terwijl je een uniek uitzicht hebt op de rivier, een polder gemaakt vanaf 1839 door Charles de Kerret.

Om de tuinen te bereiken, kunt u een wandeling maken langs de lanen van het landgoed. U neemt eerst de Kerbabic-laan, die wordt omzoomd door oude eiken die in de 18e eeuw door Monseigneur de Farcy zijn geplant, en vervolgens loopt u de hoofdlaan af, die na de orkaan van 1987 opnieuw is beplant met linden.